PARÇA MESELESİ
Kule, çocukların boyunu geçmişti. Gördükçe gözleri büyüyor, inandıklarından bile daha büyük bir şey başardıklarını hissediyorlardı.
Kerem, elinde hâlâ sakladığı kırmızı özel parçayı tutuyordu. Onu dikkatlice avucunda döndürürken Zeynep ona yaklaştı.
— “Çok güzelmiş Kerem! Birlikte koyalım mı?”
Kerem’in yüzü aniden ciddileşti. Parçayı hızla arkasına sakladı.
— “Hayır! Bu benim özel parçam. Sadece ben dokunacağım!”
Zeynep’in yüzündeki heves bir anda düştü. Defne dudaklarını büzdü. Mert ve Ali göz göze gelip omuz silkti.
Kimse bir şey demedi ama herkesin içinde hafif bir kırıklık büyüdü.
Kerem ise, pek farkında olmadan, o özel parçanın sadece kendisine ait olmasının verdiği bir gururla yavaşça kulenin yanına yaklaşmaya başladı.
Yukarı doğru tırmanırken kulenin hafifçe sallandığını hissetti. Ama kendi kendine:
— “Bir şey olmaz. Ben yaparım. Benim parçam bu.” diyordu.
