MUHSİN ÇIKTI MUFFİN’DEN – 8. BÖLÜM
SESSİZ KAHRAMAN (EMPATİ)
Bahçede güneş, ağaçların arasından altın iplikler gibi süzülüyor, kuşlar ince bir neşe şarkısı söylüyordu. Kuzenler, o gün için yeni bir macera oyunu hazırlamaya karar vermişlerdi. Yaz günlerinin o tatlı sıcaklığı, çimenlerin arasına saklanmış küçük minik karıncalar gibi her yanlarına enerji vermişti.
Kerem her zamanki gibi hemen liderliği ele aldı.
“Tamam arkadaşlar! Bugün keşif yapacağız. Ama sıradan bir keşif değil, haritası kayıp bir hazineyi bulacağız. Hepimizin bir görevi olmalı!” dedi.
Zeynep gözlerini parlatıp elini kaldırdı.
“Ben haritacı olayım Kerem! Bütün yolları ezbere bilirim, üstelik çok dikkatliyim.”
Kerem başını sallayıp kabul etti.
“Tamam Zeynep, sen haritacı ol.”
Defne iki yana zıplayarak, “Ben keşifçi olmak istiyorum! Ormanlarda koşarım, şelaleleri bulurum, tehlikeleri önceden fark ederim!” diye bağırdı.
Kerem gülerek, “Keşifçi sana çok yakışır,” dedi.
Roller tek tek dağıtılırken herkes heyecanla kendi işine hazırlanıyordu. Bir tek biri hariç…
Bahçenin kenarındaki dut ağacının gölgesine yaslanmış olan Mert, sessizce onları izliyordu. Elleri ceplerinde, yüzünde belli belirsiz bir gülümseme vardı ama dudaklarının kıyısında bir burukluk da seziliyordu. Bir rol almak istiyordu ama kimse ona bir şey söylememişti.
Belki unuttular, diye düşündü önce.
Sonra içinden bir ses fısıldadı:
“Her zaman böyle oluyor… Ben yine dışarıda kaldım.”
Mert, diğer kuzenlerinden biraz daha sakin, biraz daha içine kapanık bir çocuktu. Bağırıp çağırmaz, öne atılmaz, bir şey istemekten çekinirdi. Bu yüzden çoğu kez fark edilmezdi bile. Onun fark edilmemesi kötü niyetten değildi elbette; bazen sessiz çocuklar, gürültülü dünyanın gölgesinde görünmez gibi olurdu.
