12. BÖLÜM
Bu bölümde niyet ettim vedaya.
Her başlangıcın bir sonu vardır, her sözün bir susuşu. Ama veda dediğimiz şey aslında ayrılık değil, yolun başka bir kıvrımıdır.
Ben yazdım, sen okudun. Belki sana bir şey ifade etti, belki de sadece bir gürültü daha kattım hayatına. Ama biliyorum ki her kelime, kalpte bir iz bırakır. O izin ne zaman hatırlatacağını, yalnız Allah bilir.
Ey okuyucu!
Benim sözlerim biter, ama hakikatin sesi hiç bitmez. Benim kalemim durur, ama Allah’ın kelamı daimdir. Benim tüyüm düşer, ama O’nun kudreti gökleri taşır.
Bir gün bu kitabın sayfaları sararacak, belki de unutulacak. Ama eğer içinde bir cümle bile seni secdeye yaklaştırırsa, işte o zaman ağır tüy hedefine varmış olacak.
Unutma:
Dünya misafirhanedir, biz de yolcu.
Bir gün hepimiz emaneti sahibine teslim edeceğiz.
O gün tek soru şu olacak:
“Tüyü sakladın mı, yoksa rüzgâra mı bıraktın?”
Ben bu satırları buraya bırakıyorum. Belki senin kalbine düşer, belki de başka birine taşır.
Hayırsa ne âlâ! DEVAM…..





