Koca Yürekli İnsanın Hikayesi

İsmail SAMUR

Bugün çıtı pıtı gencecik bir kız misafirimdi. Konuştukça o minnacık kızın kocaman bir yüreği olduğunu gördüm, gözümde büyüdükçe büyüdü. Karşımda oturan sanki gerçek değil, bir roman kahramanıydı, kimsenin yapamayacağı koca koca işler başarmış, olağan üstü güce sahip eli öpülesi şefkatli bir anneydi.

Evli, oldukça başarılı bir ev kadını, nur topu gibi iki güzel çocuk yetiştiriyor. Hem de mesleğini icra ederken. Bu arada kendini yetiştirmeyi ihmal etmiyor. Nadir insanların başarabildiği bir işi başarıyor, tıp fakültesine giriyor. Tıp tahsiline devam ediyor. Başarılı bir ev kadını, başarılı bir iş hayatı, başarılı bir anne olduğu gibi, aynı zamanda başarılı bir öğrenci, doktor olmak üzere.

İyi bir evlilik yapmış, tutumlular da.. Sermaye birikiminde bulunmuşlar, kendilerine bir ev almışlar içinde oturuyorlar. Ayrıca bir ev daha almışlar, 2 kiracıları var. Buraya kadar çok güzel de, bütün bunca işin arasında bir de kimsesiz bir bebek görmüşler, onun perişan halde sürünüp gitmesine gönülleri razı gelmemiş, onu da evlat edinmişler. Vallahi şaşırdım da kaldım.

“Çalışıyorsun, akşam eve dönünce ev işleri seni bekliyor, sabah kalkınca önce iki çocuğu giydirecek, doyuracak, okula göndereceksin, ortalığı toplayıp işe gideceksin. Bu kadar işin arasında ders çalışmaya zaman ayıracaksın. Bu yetmedi, bir de bu kadar işin arasında evlatlık edinmişsin. Nasıl zaman buluyorsun?” dedim. “Bizim başımıza bir kaza gelebilirdi, bizim çocuklarımızda kimsesiz kalabilirdi. Çok şükür Allah’ıma bu olmadı. Biz de Allah’ın bu lütfuna karşılık, bu çocuğu sokakta bırakmadık, sahip çıktık” Altı ay olmuş evlatlık edineli; “bizim öz kızlarımızdan farksız, onu öz evlatlarımızdan daha çok seviyoruz, desem yalan olmaz” dedi. “Ya okul ne olacak?” dedim. “Okul bitmek üzere, yakında doktor olacağım.” dedi.

İnsanın kendi canından olan çocukları aynı zamanda sorumluluğudur, her zaman aklındadır çocukları, daima gözünün gördüğü yerde durmasını ister anne ya da baba. Ancak evlat edinmek farklıdır, insanın kendi bilinciyle seçim yapmasıdır; isteyerek, bekleyerek yapılmış bir seçimdir. Boşluktaki bir elin sahibini bulmasıdır, beklentisizliktir evlat edinen için. Genelde çocuğu olmayan insanlarla ilgili olarak akıllara gelen, farklı aile geçmişlerine sahip bir insan ile bir başka insan arasında gerçekleşen bir bağ oluşumunu başlatan bir adım, eylemdir. Oysa çocuğu olan bir insanın da evli olsun yahut olmasın evlat edinmesi doğaldır kanımca olayın özü bir “eksiklik doldurma” tavrından ziyade insanlar arasında bir gönül bağı oluşturmak olarak algılanmalıdır. Tabii herkes bu işi başaramaz ama Hilal bunu başarmış.

Bir sürü çocuk varken yeryüzünde ve çoğu çok sefil bir hayat yaşarken, maddi açıdan sorunlar çekerken, maddi sorunları olmayanlar da sevgisiz yapay bir dünyaya hapsedilirken anne-babaların içgüdüsel isteklerine bir an olsun ara verip önce ebeveyn olmanın gerekliliklerini sorgulamalarını, bunun üstesinden gelip gelemeyeceklerini düşünmeleri gerekir. Hilal bu birinci aşamayı başarıyla atlatıp “tamam ben piştim” diyebilen biri.

Hilal, toplumsal ya da evrensel çerçeveden bakan biri. Onun için “mutlu edebilmek” ve “başka birisinin hayatını iyileştirebilmek” önemli. Hilal böyle düşünüyor ardından şöyle diyor: “Milyonlarca çocuk ağlarken yeni bir tane daha doğurmanın anlamı var?” Bunu diyebilen için de verilecek karar bellidir. Önemli olan; çocuğa yeteri kadar ilgi, şevkat ve sevgi göstermek, birtakım değerleri öğretmek, kendisini tanımasını, kendisi olarak yaşamasını sağlamak.

Hem evlat edinilen çocuğun hem de kendi öz evlatlarının annesi olması Hilal’i kutsallaştırıyor. Hilal bu güne kadar benim tanıdığım insanlar içinde kimsenin başaramadığını başaran bir kahraman. Bu içinde bulunduğu durum onun hayatını çok önemli ölçüde değiştirmiş. O bir insanın hayatta yapabileceği en fedakarca işlerden birini başarmış. Annesi-babası ve iyi koşullarda bakacak bir yakını hayatta olmayan bir çocuğu almış, onun kendi inançlarına ve kültürüne yakın bir aile içinde büyümesini, yetişmesini sağlamış.

Çevremdeki çoğu insanın olumlu bakmadığı, “güzel ama kendi çocuğun gibi olmaz” dedikleri, kendi çocukları olmasına rağmen, kendi çocuğundan ayırmadan muhtaç bir çocuğu alıp kendi çocuklarından ayırmadan, hiç bir zorunluluk olmadığı halde şefkatle bağrına basan eşsiz bir anne Hilal.

Hilal çocuk sahibi olmanın getireceği mutlulukların, söz konusu çocuğun taşıdığı genlerle hiç alakalı olmadığını, aynı etten aynı kemikten olmanın değil bir hayatı ve bir anlamda bir ruhu paylaşmanın özel olduğunu fark etmiş fevkalade bir insan. Hayran kaldım. Oldukça cesaret isteyen bir olayı gözünü kırpmadan kabul etmiş ki kanımca pek mantıklı bir davranış. O; “bazı çocuklar annelerinin karnında büyür, bazıları yüreğinde, Aden benim yüreğimde büyüyor.” dedi ve şunları anlattı:

“İște bizim hikayemiz İsmail amcacım, biz artık Aden’in tüm dünyası olduk, onun ablaları var, annesi & babası var, onun ailesiyiz, büyürken bizimle köklerini salacak, büyüdüğünde düşmek üzereyken arkasından biz tutacağız onu, uçmak istediğinde kanat takacağız, geri dönmek istediğinde bize yani yuvasına gelecek, ağlamak istediğinde bizim omuzlarımızda ağlayacak, en mutlu anında biz olacağız yanında. Okulda gösterisi olduğunda diğer sınıf arkadaşları gibi ebeveynleri olacak seyirciler arasında. Onu topluma kazandırabilirsek, kendi ayakları üzerinde durabilen, güzel bir eğitim almış ve güzel ahlaklı bir birey olarak yetiştirebilirsek ne mutlu bize. 🙏🏼.❤️ Aden hiç bir zaman boynu bükük garip bir kız çocuğu olmayacak, biz onu hep seveceğiz ve sahip çıkacağız. Çünkü o, anne ve baba sevgisini tadarak büyümeyi hak ediyor, yer yüzündeki tüm yavrular gibi. Zira bize bir şey olmuş olsaydı öz kızlarımız yetim ve kimsesiz kalmış olsalardı, aynı şeyi dilerdik onlar için de. “

Kendisini ve ailesini bu babayiğit davranışlarından dolayı kutlarım.

İsmail Samur