Ağlatan HikayelerElif Sıla Yılmazİbretlik HikayelerSizden Gelenler

Çok Acı Bir Hikaye: “KİRLİ ELLER”

Duygusal Hikayeler

Çok Acı Bir Hikaye: “KİRLİ ELLER”

Hayatsız Hayat Kadınlarına İthafen Yazılmıştır…

Tarih 3 Aralık’tı. Yazılamayacak kadar uzakta, hilkata sığamayacak kadar sorgulanması beyhude
Bir kadın vardı, ölmek istiyordu ama hâlâ oradaydı. Karanlıkların arasındaki o beyaz gölgenin, saf bir küskünlük içinde, o gece de kendi varoluşunu sorguladığı aşikârdı. O gece de zihninin loşluğunda yetiştirdiği acınası hayatı kahrediyordu onu ve gündüzler bu şekilde ona geri gelmiyordu.

Bir kadın vardı, Tanrı’yı göklerde arayanlardan değildi ama hâlâ o en sevdiği satırdaydı.

Saat 3’tü, zaman ölümsüz…

Yabancıların ılık nefesiyle soldurduğu boynuna buzdan imzalar bırakan soğuk yatağa rağmen ayaktaydı hâlâ. Zaman fâni bir silüete bürünmüş, yataktaki kadınla yârenlik içindeydi. Ölüm aralarındaki tek deccaldi. Yancısı da, Matild Manukyan… Konuştukça susturan, sustukça yaşatmayan… Her yılan soğukkanlıydı. Namuslarımız için savaşmayan, arzuları pahasına bizleri cüdada bırakan… Yancısı da Matild Manukyan…

Zamana daha dikkatli baktı kadın. Kirli bedeninin tüm sırları ayyuka çıkınca, zamana iltica edebilecekmiş gibi. Her zamankinden biraz daha fazla düşündü.

“Biz acemi bir ressamın duygularının kasvetiyle kararttığı birer şaheseriz. Lekeli zevahirlerimiz ise yalnızca çıkmaz sokak.”

Bir süre boşlukta durdu. Akrebin titreşimlerine kapıldı, fakat yelkovan onu sadece alaya alıyordu. Ayağa kalkarken gıcırdayan yatağı, beşiğini anımsattı.

Yerde kırılan birkaç içki şişesi için annesinden özür diledi içinden ve tam hayatla savaşabilmeyi dilerken, savaş çanını anımsatan kapının zili himmet istercesine çaldı. Kapının ardındaki kişinin kalp atışları, kulaklarını kanatırcasına atıyordu. Her zaman kötü emellere gitmiş olan bedeni, her zaman pâyidâr kalacak bir gerçeğe daha doğru gidiyordu.

Kapı açıldı, işte şimdi tüm bu karamsar gerçeklerin hâsıl olma zamanıydı. Tanık olunan yalnızca bir kadının çaresizce bedenini satması değildi. Kuşların uçamayışıydı; güneşin doğudan batıp, batıdan doğmasıydı. Gözlerimin ise görebildiği tek bir gerçek vardı. O da bir kadının arafta kaldığı her gece, Tanrı’nın gökyüzünü hunharca ağlatmasıydı.

Yazar – Elif Sıla YILMAZ

hikaye, hikâye, hikaye arşivleri, hikaye oku, hikaye okuma, hikaye okumak, hikaye siteleri, hikaye yaz, hikayelerimiz, masal, hikaye  masal oku, masal okuma, öykü, öykü oku, hikaye,  story, kısa hikayeler, çocuk masalları, kısa masallar, kısa hikayeler, masallar oku, hikayeler oku, duygusal hikayeler, ağlatan hikayeler, hayat kadınları, hikaye, Matild Manukyan, acıklı hikaye, hayat kadınlarının hikayesi, hayat kadınlarının acıklı hikayesi, yaşamdan hikayeler, hikaye,

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu