Skip to main content

Cerrahın Evindeki Hastalar

Cerrahın Evindeki Hastalar

korkuMerhaba ben Fatma. 12 yaşındayım. Size başıma gelmiş bir olayı anlatacağım. Bu olayın hala etkisindeyim. Olayın üstünden bir sene geçmiş olmasına rağmen. Her neyse olaya geçeyim en iyisi.

Biz her yaz tatilinde ailemle köye gideriz. Anneannemler köydeler. Onlarda kalırız. Geçen yaz kuzenlerimle köydeydik. Anneannemler ve annemler bir düğüne gitmişti. Biz kuzenlerimle evde yanlız kalmıştık. Sohbet ediyorduk. Sonra en büyük kuzenim korku hikayesi anlattı. Sonra herkes sırayla korku hikayeleri anlattı. Konu korkudan açılınca biraz macera yaşayalım dedik. El fenerlerimizi alıp dışarıya çıktık. Düğün köyün öbür ucundaydı. O yüzden bizim sokak bomboştu bütün evler. Boş sokaklarda konuşa konuşa ilerledik. Evden epey uzaklaştık. Yüksek tepe gibi bir yere geldik. Aslında ben bayağı ürkmeye başlamıştım. Ama kuzenlerim çok rahattı.

Biraz daha yürüyünce bir sürü ağaç ve çalılığın olduğu bir tepeye geldik. Çalıları geçince karşımıza oldukça yıpranmış ve kocaman bir ev çıktı. Ben artık dönmemiz gerektiğini söyledim. En büyük kuzenim hadi şu eski eve girelim dedi. Herkes yeterince korkmuştu. Ama ısrar etti. Sonra kabul ettik. Eski eve gittik.

Kapı biraz zor açıldı. Ev çok tozluydu. Girişte kocaman ve upuzun bir kitablık vardı. Kitaplar hep kimya ve biyoloji ile ilgiliydi. Upuzun bir merdiven vardı. Yukarı çıkmak istedik. Ama yukarı kat çok karanlıktı. Korktuk ve yukarı çıkmadık. Sonra koltuklara oyurduk ve sohbete daldık. Sanki bu evde daha önce korkunç şeyler olmuş gibi korku hikayeleri uydurduk. Tam o sırada saatin çok geç olduğunu farkettik ve eve gitmek istedik. Ama kapılar açılmadı. O sırada ev sallanmaya başladı. Aşırı şiddetli bir deprem gibiydi. Evin içinde oraya buraya savrulduk ve yere düştük. Çok korkmuştuk. Ağlamaya başladık. Merdivenlere tutunduk. Sonra üst kattan çığlık ve ağlama sesleri gelmeye başladı. Sanki bir sürü küçük kız ağlıyor ve bağırıyordu. Yukarı kata doğru baktık. Hala karanlıktı. Ağlama ve çığlık sesleri öyle şiddetlendi ki birbirimizi duyamadık. Yukarı katta ağlayan ve bağıran kim olabilirdi? Hala ev sarsılıyordu. Biz hemen dua okumaya başladık. Sonra sarsıntı ve çığlıklar durdu biz hemen kapıya yöneldik. Kapı bu sefer kolayca açıldı.

Biz hemen evden kaçtık. Bir yandan ağlıyor bir yandan koşuyorduk. Sonra el fenerlerimizi o eski evde unuttuğumuzu hatırladık. Ama eski eve geri dönmek istemiyorduk. Biz tam durup düşünürken yatsı ezanı okunmaya başladı. Sanki içimize bir rahatlama gelmişti. Ezan okunurken daha güvende hissettik ve eve geri dönmeye karar verdik. Eve döndük. Yani kendi evimize. Ağladık ve sarıldık. Ne olduğunu anlayamamıştık.

Birkaç dakika sonra annemler düğünden döndü.Onlara olanları anlatmadık. Anlatsaydık neden çıktınız diye kızarlardı. Onlar  yukarı kata çıktı. Biz aşağı katta oturuyorduk. Kapı çaldı. Biz hemen kapıyı açtık. On on beş tane kız belki de daha fazla kapıda duruyordu. Hepsinde hastanelerdeki ameliyat hasta elbiselerinden vardı. Hepsi elinde el feneri tutuyordu. Ve yine hepsi aynı anda konuşarak ” Fenerlerinizi unuttunuz” dediler. Biz çığlık attık. Çok korkmuştuk. Anneannem yukarıdan geldi. Tövbe bismillah ne oldu dedi. Anneannem besmele çekince kızlar yok odu ve geriye el fenerleri kaldı ve yere düştü.

Biz bu olayı kolay atlatamadık ve asla unutamadık. Bizim tahminimize göre o evde bir cerrah oturuyordu. Çünkü kitaplığında biyoloji ve kimya kitapları vardı. O kızlar onun kötü davrandığı hastalarının ruhları olabilir.

Bunu asla unutamayacağım.

Okuyucularımızdan Gelen Hikayeler.


Yazı Puanı
Bu yazıyı oylayın
Oyların. [Toplamı: 2 Ortalaması: 2]

41 thoughts to “Cerrahın Evindeki Hastalar”

  1. bu hikaye mi anlayamadım şimdi ilki önce annane si evde yoktu çünkü her kez düğüne gitti dedi nerden çıktı bu 1 2 bir insan akşam vakti korkmayıp evde o kadar uzaklaşmaz Fatma orda çakma falan demisin düzgün de şunu gerçek mi diye bu arada sen daha küçüksün bilmedin konu hakkında yorum yapma

  2. Böyle birşey olamaz o korkudan görülen seraptır . Hem ruhları biz göremeyiz. Yukarıda gerçekten insan vardır ve o kızlarda cin olamaz. Biz cinleri göremeyiz. Ben imamhatipim ve cinlerin ize bişey yapamadığımı öğrendim. Rahat olun ya bu bir rüyandır ya da tam bir hayal ürünü.

    1. Çok boş konusmussun orda kalan ruhların sekline girebilirler cinler. Bisey bilmiyorsan konusma bunlar o evde korku hikayesi okuduklari icin ordakilerdr hissediyo

    1. Bencede ama benimki doğru anlatıyorum: şimdi biz yazlığımıza gidiyorduk yazlığa giderken karşımıza bir kaplumbağa çıktı.Babam onu aldı yolun karşı yola koydu sonra arabaya bindi babam ama daha babam arabayı çalıştırmadanaraba kendi gitti tam 1 buçuk saatte gittik normalde 4 saatte gidiyorduk.Çok şaşırdık.

  3. Merhaba arkadaşlar benim adım bengü su 9 yasındayım bu siteyi çok seviyorum ama çok korkunç hikayeler var hikayeleri okuyunca canlandırıpp korkuyorum gece uyurken rüyalarıma giriyor bundan sonra korkunç hikayeler yazmayın yaa :'( :'( :'( siz nasıl olsa büyüksünüz büyükler gıcık bencil kendinden başka bi küçüğünü düşünmüyor azcık küçükleride düşünün ya korkunç seyler yazmayınn yaa :'( :'( :'( illa aglatıp korkutcanız benii :'( :'( :'(

  4. Merhaba Arkadaşlar Ben Rüya 21 Yaşındayım. Arkadaşlar Herkez Yalan Söylüyor Diyor Belki Gerçekten Yaşamıştır Bilmeden Konuşmayın Nede Olsa Sizin Başınıza Gelmedi Bir Büyüğünüz Olarak Söylüyorum, Yarın Öbür Gün Sizin Başınıza Daha Kötüsü Gelebilir.Hemde Bu Sitedeki Hikayeler Gerçek Bu Siteyi ÇoooK Seviyorum İyiki Varsınız 🙂

  5. bence yalan yani böyle birşey olamaz ben 10 yaşındayım böylesi şeylere inanmıyorum böylesi korku hikayeleri söyleyipte başkainsanları çocukları korkutmayın

    1. Yoktur Ama kızın başına böyle bir olay gelmiş olabilir ön yargı yapmayın sizin başınıza gelmedi nede olsa 😛

  6. Ben daha15yaşındayken yeni evimize taşındığımızdan beri benim odamda yatağımın altından bir bez vardı ne zaman onu almaya çalışsam annem gelirdi .ve ilk bahar temizliği ni annem yapacaktı önce benim odamda başladık ve yatağımın altındaki bezi çıkar dık bez kanlıydı ben çok korktum ama annem rahattı o bezi tam atacaktık ki bez annenin eline sarıldı çıkarmaya çalışıyor duk ama çıkmıyordu çok korktuk ama sonunda çıktı ve artık çöpe . ertesi gün daha çöpü dökmeden bez orada yoktu yatağımın altına baktım ordada yoktu epey korkmuştum babam geldiğinde olayı anlattım ve hemen o evden taşındık

  7. bu ne ya kardeshim basinizdan cok nuyuk korku atlatmisiniz allah kimsenin basina vermesin io evde bence yok edilsin yakilsin ki o kotu adam yansin 🙂 allah epsimizle cumle beraber olsun

  8. Ben 19 yaşındayım ve gerçek yaşaBnmış bir olay anlatacağım Başlıyorum 4 tane liseli adamlar dan 2 si kız 2si erkek miş. bunlar gece yaklaşık saat 4.27 de okula gelirler.Ve İleride Olacak Kimya Sınavının cevaplarına bakarlar fakat odadan çıkamazlar.Ve İçlerinden Bir erkek Kapyı Kırmayı Dener 3 4 kere ama kapı açılmaz son vuruşundan 10 sn sonra kapı kendi kendine yavaş yavvaş açılır.Ve Çok Korkarlar Tuvalete Elini Yüzünü Yıkamay Giderler Ve Tuvalet kapısının Oradan Siyah kıyafetli ,eflatun gözlü Ve Mavi Saçlı Bir kız gelir Ve derki-Siz Buraya geldiniz ve Asla Çıkmayacaksınız Burada Öleceksinizzz!!!!! diye bağırır ve 1 kız havaya uçarak çarpılır diğer kız ise atar damarını jiletle keser diğer erkek ise kafasını kapıya sıkıştırı ve geriye kalan son erkek ise kıza saldırmaya çaışır ve geriye doğru uçarak camı kırar ve ölür…

    1. sizler benim gittiğim yerlere gitseydiniz kafayı yerdiniz bizim köye 8 yada 10 km uzaklıkta ormanlık bir alan var oraya bizim köylüler inboğar diyorlar ismi bile insanı korkutuyor nedeni çok eski bir mezarlık var yılanların akreplerin bol olduğu bir yer bir gün o ormanlık alana temizliğe gittik tüm köylü erkekler oradaydı öğle yemeği için kuyudan su almaya gittim geri dönerken ayağım takıldı düştüm kafamı kaldırdığımda karşımda kuru kafa vardı sebebi mezar soyguncuları insan kemikleri her yerde ben ozamanlar 14 yada 15 yaşındaydım gece rüyama girmedi değil tabi mezarlığın ortasında kurumuz dev bir ağaç her herde insan kemikleri orada sabahlamak çok zor görmek isteyeni her daim götürebilirim sorun değil o bölge hala açık ama mezarlar ne durumda onu bilemem çünki 10 yıldır gitmedim…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir